قصه ی دل های تنها

باز هم عاشقت شدم

داشتم آهنگی گوش می دادم

که شبیه موهای تو بود ....

"عباس معروفی"

کجا می روی؟!

هی!! صبر کن. برگرد.نگاهم کن.چشمها دریچه های روحند.

چشمهایت را خوب باز کن.تاب تحمل داری؟!می خواهم همین حالا همه ی روحم را واریز کنم به حساب دست های تو.

آخر می دانی خسته شده ام از این همه استوار ایستادن و دیدن و ندیدن.خسته شدم از اینکه نمی تواند هیچ کس و هیچ چیز مرا بشکند.خسته شدم از اینکه انتظار شکتنم را دارند و من می ایستم و می خندم باز هم.حتی دیگر این اشک های وقت شناس که دیگر در برابر غریبه ها خودی نشان نمی دهند خسته ام کرده اند.

می توانی مرا بگیری؟؟می خواهم سقوط آزاد کنم در آغوشت.آخر هیچ کس قدرت گرفتن مرا ندارد.قفس هیچ کس نمی تواند زندان من باشد.شاید عشق من به دست هایت آنقدری باشد که بپذیرم همیشه ماندن با تو را.همیشه ماندن درون میله های تورا!

هی!! صبر کن مرد!

بگو منتظر بماند.مطمین باش، پایش درد نخواهد گرفت.او می نشیند و انتظار می کشد.بگو یک بار هم که شده او بخاطر من منتظر تو بماند.آخر می دانی خسته شده ام از اینکه همیشه حتی در انتظار هم از هیچ کس ناراحت نبوده ام.خسته شده ام از بخشیدن همه.حالا می خواهم من باشم.

چشم هایت را خوب باز کن.تو تنها وارث این روح پر وصله و پر پیله اما استواری.نه!
راه فراری نیست.کمی دردهایم را بکش، بچش تا درکم کنی.

یکبار هم تو من شوی نه من تو.

هی مرد.عصیانم را نخواستی نبخش.به درک.

وقتی نیستی انتظار چه داری؟ نه از تو هم بیزارم دیگر.

از این همه سال نبودنت بیزارم.بیزارم از نبودنی که باعث خجالتم بود.

هی مرد!
قد کشیده ام.بزرگ شده ام.رفتم.آمدم.رفتم.نیامدم.

اما تو باز هم نبودی.

هی مرد !

نگران منی؟ وجدانت درد می گیرد این همه سال منتظرت ماندم و تو آمدی اما با دست های دیگری؟

نگران نباش مرد.همین تو بودی که اولین بار سالها پیش یادم دادی خودم باید گلیمم را از آب بیرون بکشم.

آب؟!

تو یاد چه می افتی؟؟؟

به طرز مضحکی مسخره است.

حتی حالا هم که به اسمت فکر میکنم با آن ۴ حرف دلم می لرزد.اما نمی خواهم بچه باشم.حتی نمی خواهم بخشنده باشم.

تو نیستی.همین کافی است. برای همه ی جرم ها همین یکی کافی است.

بچسب به دغدغه هایت . ۶ سالی هست که نیستی. 

نترس مرد! روحم را به تو نمی دهم خیالت راحت. هر چه باشد دغدغه داری.

من خوب نمی شوم مرد.

برو به کارت برس.به بکارتت برس

تقدیم شده توسط نیلوفر در جمعه پانزدهم آبان 1388 ساعت 14:12 موضوع | لینک ثابت

این روزها تنها شیرینی لحظه های بی تو تقسیم می شود در ثانیه هایی که از حمام در آمده و بی هیچ حجابی رو به روی این صفحه ی سپید می نشینم و می خوانم.بی مزاحمت هیچ کسی که رویای بارانی ام را از نیمه قیچی کند و به تصورات خود بدوزد.این روزها خیس ِ خیس که می شوم هوای با تو بودن به سرم می زند و تنها این شوق هراهی ام می کند که برهنه از خود بنشینم اینجا و چای داغ و باقلوای ترکیه ای ام را که گویا خیلی هم گران است نوش جان کنم و با آهنگی ملایم که گاه می تواند از خواننده ای اصیل یا با شرافت یا خواننده ای هرزه و بی شرافت باشد سری به اینجا و آنجا بزنم و دنبال رد پای تو بگردم.گاهی هم هوس تخته بازی کردن به سرم می زند و همانطو لخت و عور درست شکل پریای قصه های شاملو تنگ غروب با همان آهنگ و همان شور و شوق و همان خیسی که تمام جانم را  پاک کرده از من پای بازی تخته با آن طرف  دنیا می نشینم و اگر برنده باشم لبخند ملیحی تحویل این صفحه ی سپید می دهم و اگر هم بازنده باشم قبول می کنم که بار دیگر برنده منم.

این روز ها نه منتظر توام نه منتظر هیچ کسی که مرا از این تنهایی کلافه کننده نجات دهد.

دیدی؟ یادم رفت.هر روز دم دمه های غروب که می شود یادم می افتد دوستی با وفا دارم که می آید تا سراغم را بگیرد.

کی درد دارد اما حداقل می دانم تنهایم نمی گذارد.درد هم نه.کمی می سوزد.معده ام را می گویم.

در که می زند خوشحال می شوم.می دانم هنوز وجودم از آدمیت خالی نشده.هنوز حس می کنم.هنوز رنج می کشم . هنوز عاشق می شوم.

عجیب نیست.

حال و هوای پاییز دارم.بهارم را در پاییز زندگی می کنم.

می دانم می دانی.اما راستش باور نمی کنم.نمی خوانی شاید.بابت همان دغدغه های فکری باید باشد.درکت می کنم.اصلا" لازم هم نیست که بدانی.

اصلا" همه ی اینها به تو چه ربطی دارد؟

فردا روز معود است.تو می آیی.قریب نگاهم می کنی و من آب می شوم.لبخند می زنی.پر از هیجانی.درد داری.اما می ایستی.می مانی.حتی می خوانی.نگاهت می کنم.به اندازه ی همه ی سال هایی که ندیدمت.نگاهم می کنی.به اندازه ی همه ی دیوانه هایی که ندیدی.شاید را می فهمی.نمی دانم!

تاریخ امروز زیباست.از آن تاریخ هایی که می توانی برای کسی که دوستش داری آرزوی سلامتی و خوشبختی بکنی.۸/۸/۸۸.یازده سال دیگر هم چنین روزی برایت بهترین آرزوها را خواهم کرد.

من خیس ِ خیسم...

تقدیم شده توسط نیلوفر در جمعه هشتم آبان 1388 ساعت 19:43 موضوع | لینک ثابت

حالا بی تو به آبان می رسم.به سردی ماهی که هر سال را پر از تو می کند.به سوز هر صبح ماهی که مرا تنها به شوق تو بیدار می کند.

آبان ما!

باور می کنی؟

همه ی این سال ها گذشت تا من تا تو هرکدام تنها به آبان برسیم.تو به یاد من هستی.منم جز تو هیچ کس را نمی بینم.

تو به یاد من هستی و من جز تو برای هیچ کس هیچ چیز نمی نویسم.

تو به یاد من هستی و من جز صدای تو هیچ چیز را نمی نوازم.

حالا تن من را آبان تو در آغوش گرفته.حالا سردی مرا آبان تو گرم کرده.حالا روز مرا صدای نوازش می کند

حالا هر سال هفت سینم را بر سفره ی آبان تو می چینم.که تو مرا به من ارزانی داشته ای.

باور می کنی ؟دیگر غمگین نیستم.فکر نمی کنم به آنچه گذشت.

تو آبان منی.

همین برایم کافی است تا هر روزم را جشن بگیرم.همین کافی است تا به روی هرچه عشق است بخندم.

آبان من تو پایان من نیز هستی.آنجا که من به تو می رسم تو آغاز می شوی و من محو تو ذره ذره می سوزم و تو سرخ می شوی.آنجا که ن به تو می رسم نه تو می مانی نه من طاقت ماندن می آورم.آنجا که من به تو می رسم جهان به ذره ای کوچک درست به اندازه ی قطره اشک من تبدیل می شود که تو با دست خویش آن را از روی صورتم هدیه ی دستانت می کنی.

آبان من!

اینجا حالا جز تو هیچ کس و هیچ کس نیست.

من نیستم آبانم.دست هایت را میبینم وقتی با این دکمه های سیاه عشق بازی می کنند.و قتی گره خورده در هم پیچ می خورند و تاب می خورند.دست هایت را می بینم وقتی روح دستانم شوق جدا نشدن را تجربه می کرد.

آبان من !

بی پروایی من نثار تو.حالا که هیچ کس نیست و تو هم نیستی و هستی.تو اما نبودنت هم رنگ بودنت را دارد .رنگ همه ی لحظه هایی که هیچ مجنونی درکشان نخواهد کرد.

تو همانی که مجنون با تو به جنون رسید و فرهاد با تو تیشه زد و بیژن با تو...

تو همانی که مجنون را دیوانه تر کردی و فرهاد را عاشق تر و بیژن را ....

تو همانی آبان من

تو خود آبانی...

تقدیم شده توسط نیلوفر در یکشنبه سوم آبان 1388 ساعت 20:55 موضوع | لینک ثابت

مرد!

تو حالا اینجایی.درست در کنج دنج خاطره ها.

چشم هایت را ببند.دست هایت را بگشا.حالا آرام خیلی آرام به سمت چپ بیا.آنقدر آرام که بتوانی نوازش نفس هایم را روی صورتت حس کنی.آرام بیا که ریتم تپش های قلبم را تندتر از این نکنی.آرام بیا.دستان من به انتظارت چشم به در دوخته اند.مراقب باش پایت به نخشان گیر نکند.مراقب باش به زمین نیفتی.

مرد!

اینجا را نگاه کن .اینجا همه تو را می خوانند.نگاه کن.همه خیره به تو شده اند.دقیقتر نگاه کن.نگاه هایشان شبیه نیست؟لبخندشان یکی نست؟دست هایشان همه سیاه نیست؟

چرا!
ببین.همه ی من همه ی رویایم را تسخیر کرده تا به تو برسد.

مرد!
اینجا همه چیز بوی تو دارد...

تقدیم شده توسط نیلوفر در دوشنبه بیست و هفتم مهر 1388 ساعت 23:50 موضوع | لینک ثابت

پاییزم سلام

ای نارنجی همیشگی . سلام ای برگریزان دل های عاشق.ای اشک ریزان همه ی آنهایی که در پس فاصله ها پنهان شده اند.

بعد از ۳۶۵ روز نه ۳۶۶ روز سلام به تو که هر ساله مهمان عزیز پنجره هایی.

سلام پاییزم.

به پیشوازت آمده ام.با یک سبد درخت سبز عاشق که برگهایشان را ارزانی ات داشته اند تا سمفونی خش خششان را رهبری کنی.

به پیشوازت آمده ام با یک آسمان چشم که ابرهایشان را تقدیمت کرده اند تا همه ی عمر این یکسال خود را نیز بباری.

به پیشواز تو آمده ام پاییزم...

می دانم چند ساعتی بیش نمانده به رسیدنت.راستش را بخواهی فقط ساعت هایند که رسیدنت را باور ندارند من اما می دانم چند روزی است این اتاق به آن اتاق می گردی تا شاید جای خواب راحتی برای خودت پیدا کنی.

من می دانم شوق امساله ی مان را که دیدی طاقت نیاوردی سوغاتمان را چند روزی آن طرف تر بدهی.می دانم برای دیدنت دیر آمده ام و پیشواز تو تنها خیالی است کودکانه.

اما پاییزم بیا تقویم را نگاه کنیم.بیا قدم به قدم برگ های تقویم را با هم راه برویم.من و تو.عجیب است نه؟؟عمری همه در تن تو راه رفتند و حالا تو می خواهی در تن تقویم قدم زنان حرفهای سکوت چند ماهه ام را بشنوی.

 دلم برای بودنت پاییزم کلی تنگ شده بود.

تو که رفتی یعنی تو را که مجبور به رفتن کردند زمستان رسید.آن موقع همه چیز زیبا بود برف آمد.بارانهایت هنوز بودند وقتی به بدرقه ی سبزی بهار رفتیم.باران هایت تا خود بهار رسیدند .یعنی تنهایمان نگذاشتند.

بهار آمد و بهار ماند و به تو نرسیده زمستان شد.تعجب نکن پاییزم.

همه چیز به هم ریخت.باران های آبیت سرخ شدند.آسمان دودیت سیاه شد.قرار بود سبزی بهار را به تابستان ببریم اما ...

بگذریم پاییزم.غصه نخور.قدم بزن.بیا با من.دستت را با دستان سرد من گرم کن.زندگی هنوز زیباست.عشق تو هست .صبر زمستان هست.امید بهار هست و عطش تابستان هم هست.

زندگی زیباست پاییزم.زندگی با تو ...

داشتی که می آمدی لابد سر راهت پرویز را دیدی.همان که آخرین عکس هایش حکایت موهای سپید و بلندش را به زیباترین شکل گفتند.همان که چشم هایش کمی بادامی بود و کمی خمار. همان که دست هایش آشنا بودند با ساز.با سنتور.

داشت می رفت.بی خبر اما.من وقتی رفت هنوز خداحافظ را نگفته بودم.شاید هنوز هم نگفته ام...

پاییزم...

غصه نخور.هر که رفت روزی باز خواهد گشت.اما تو هم اگر روزی رفتی برسان سلامم را به او و بگو از شوری که در من بر انگیخته بود.

پاییزم

خسته شدی لابد.برگ برگ این تقویم خاطره ها دارد.برگ برگ این تقویم عمر ماست که تو اینچنین ساده می گذری بر آنها.

آخ پاییزم...

فکر کن فردا برسی اول یک دل سیر قدم خواهم زد همه ی کوچه باغ هایت را.سوغاتم را می گیرم.

می پرم از شوق به هوا.دستم  را در گردنت قلاب کی کنم و ...

نه!

جز من و تو پاییزم هیچ کس نخواهد خواند.

بیا پاییزم.

زودتر بیا...

تقدیم شده توسط نیلوفر در سه شنبه سی و یکم شهریور 1388 ساعت 22:28 موضوع | لینک ثابت

شهریور همیشه برای من پر بود از التهاب تابستانی داغ که مرا و تو را ساده سرد می کرد و دور می کرد.

شهریور من همیشه پر بوده از دلتنگی ها و بی خوابی ها و ...

شهریور من همیشه پر بوده از جای خالی تو برای قلب تب کرده ی من.

شهریوری که حالا رو به اتمام است و من باید انتخاب کنم دلتنگ خاطرات شهریوری ام باشم یا چشم انتظار باران های گاه به گاه پاییز؟!

این روزها و شب های شهریوری هرچه نداشته باشند  شب های بی خوابی مرا و تن به عرق نشسته ی تختی برای خواب را دارند.

هرچه که نداشته باشند ناله های شبانه ی مرا که نام تو را در اغوش گرفته اند دارند.

هرچه که نداشته باشند صدای نیاز را دارند.

و هرچه که داشته باشند تو را و مرا یکجا ندارند.

حالا شهریور چنان داغ است که می سوزم و چنان سرد است که دیگر صدایم از هیجان چشمان تو نمی لرزد و چنان بی تو است که گویی هیچگاه تمام نخواهد شد!

تو که می دانی شب های شهریوری همیشه و همیشه و همیشه شهریوری خواهند ماند.

من هم می دانم روزهای شهریوری همیشه و همیشه و همیشه اینگونه ــ همین گونه ــ دیرتر و دیرتر سپری خواهد شد.

ما روزی شاید به این دوری عادت کردیم.

ما روزی شاید به یکدیگر عادت کنیم.

اما شهریور  این گرم و سرد همیشگی این نام اشنا با نام من و تو  هیچ گاه نه هیچگاه ما را فراموش نخواهد کرد...

به فاصله فقط چند ساعت طلسم اسمان خشک شکست و بارید و بارید.

من و تو اما هرکدام کنج دنجی لانه کرده ایم و باز هم بی همیم.

می بینی اسمان خشمش گرفته از این همه غرور من و تو.اسمان عاصی شده از ناز کردن های من و نیاز کردن های تو.

اسمان خشمش گرفته از دیدن کوچه های بی من و بی تو.

بی ما!!!!

فکر کن

نبارید و نبارید

حالا باریده و بوی خاکش را به ما ارزانی داشته که قلندروار برایش ناز کنیم؟

باور کن نه.

حالا زمان خیس شدن ماست.حالا اندام ما در انتظار لباس هایی اند که انها را تنگ در اغوش بگیرند.حالا دست من و دست تو  چشم تو و چشم من قلب من و قلب تو حرف هایی دارند که اگر بهشان گوش بسپریم مزاحمشانیم.

باور کن.

من حالا خودم نیستم و تو حالا نمی دانم کدام وادی را پشت سر گذاشته ای.

بیا

حالا...

تقدیم شده توسط نیلوفر در پنجشنبه بیست و ششم شهریور 1388 ساعت 0:4 موضوع | لینک ثابت

انچنان مست می شوم از خود که بی اختیار روبه روی صفحه ای سپید خیره می شوم به عشق بازی چند حرف و چند واژه و چند جمله که بی توجه به حریم نقطه ها چنان روی هم سر می خورند که هوسشان جانم را به اتش می کشد.

نگاه که می کنم می فهمم لاف عشق و خود عشق فاصله ای دارند به اندازه ی دست های ما گاهی چنان عجین که دیده نمی شوند ، گاهی چنان دور که برای هم محالند.

نگاه که می کنم یکی در میان خودم را و تو را می بینم.گاهی من حرف می زنم و تو غرق سکوتی ، گاهی تو می گویی و من پیچ وا پیچ تنت را می کاوم. گاهی تو تاریکی را می ستایی و من رو به سپیدم ، گاهی من تاریک می شوم و تو غرق نوری.گاهی من تو را خط خطی می کنم ، گاهی تو مرا می کشی.گاهی شیطنت چشمان من تو را به وجد می اورد و گاهی مظلومیت افعال تو مرا به اوج می رساند.گاه از هیچ به واژه می رسیم و گاه از واژه هیچ می شویم.گاه چنان عاشقیم که از خود فراموشیم ، گاه چنان در خودیم که یکدیگر را نمی بینیم.گاه می ترسیم و گاهی می ترسانیم.گاهی من درست مثل هر واژه هر واج خود توام و گاهی تو درست مثل هر نقطه هر فاصله عاری از منی.گاهی خط به خط کوتاهیم و بلندیم گاهی قصه به قصه گنگیم و بی انتها.گاه چنان از دل باخته و پاکبازیم که امیر شده ایم ، گاه چنان مغروریم که بی صدا می شکنیم و خود را هم نمی شنویم.گاه از شوق یک خواب کودکانه چنان پی رویا دویده ایم که در اغوش هم رها شده ایم ، گاه با پاهای ابله بسته به هیچ جا نرسیده ایم.گاه چنان درهم تنیده ایم که یک جسم شده ایم ، گاه صفحه به صفحه فاصله گرفته ایم.گاهی چنان اهنگین که ریتم قلب را در دست می گیریم ، گاهی چنان سپید که به سپیده نمی رسیم.

گاهی و گاه!

گاه و گاهی!

نزدیکتر بیا

لمس کردنت با من!

جلوتر بیا...

تقدیم شده توسط نیلوفر در سه شنبه هفدهم شهریور 1388 ساعت 6:52 موضوع | لینک ثابت

افکارم کرم های در هم لولیده ای را می مانند که تشخیصشان از یکدیگر مممکن نیست.دست های لرزانم گره شده به یکدیگر و قفسی ساخته اند که رهایی از آن رویایی بیش نیست.لب هایم چنان به هم وصله خورده اند که هیچ شکافی را در ان نتوان یافت.

این منم.زنی که با چشمان قرمز رو به روی ایینه ی قدی اتاق خویش ایستاده و خیره به سر تا پای زندگی خود نقش و نگارهایش را از میان چین چین صورتش پاک می کند.

این منم! زنی که از ترس شناخته شدنش هر روز صبح رنگی جدید بر سیاهی چشم های خود می پاشد و تنها به انتظار آشناترین آشنایش هر طلوع بر پله های سنگی جلوی صومعه ی خود که حالا دیگر مرکز فحشایش شده است می نشیند.

این زن که گاهی هیچ چیز برای از دست دادن ندارد منم.

منی که حالا تنها برای یک روز بیشتر ماندن زجه می زنم و التماس می کنم.منی که از خیال رفتنم چنان می ترسم که خواب بر چشانم حرام می شود.

باور کن دیگر نه تو را می خواهم نه عیش های گذشته را.

من همان زنک قصه های پیشین گذشته ام.یا زیباتر بگویم:

                        می خواهم بگذرم.

از هرچه هست و نیست.از هر چه بوده و نبوده است.از هرچه دیده و ندیده ام.

من همانکه هیچ وقت نخواسته بودم از گذشتگان باشم حالا ...

حالا...

بگذریم!

تقدیم شده توسط نیلوفر در دوشنبه شانزدهم شهریور 1388 ساعت 0:32 موضوع | لینک ثابت

می دانست هیچ کس باز آمدنش را به انتظار نخواهد نشست می دانست رفتن برابر است با فراموش شدنش می دانست راه رفتنش برای بازگشتش بسته است.

با این حال خواست که برود.با این حال می دانست ماندنش او را می کشد!

آخرین نگاهش را بر هر چه که کوچکترین یادآوری از او بود دوخت.بر هر چه که نشانی از او داشت.آخرین نگاه داغدارش را از او شروع کرد و تا او ادامه داد.

چشم هایشان را به یاد آورد.دست هایشان را دید.پاهایشان را لمس کرد.خنده هاشان را دوید.گریه هاشان را خندید.

و باز دانست که رفتن ِ آخرین مسیر آخرین راه اوست.

لباس همیشگی را به تن داشت.دامن کوتاه جین.کفش های کتانی ِ دخترانه اش.بلوزی به رنگ خون.پالتویی خاکستری و دستانی سیاه.

کش را از موهایش باز کرد.کوله پشتی اش را به دوش کشید.چشم هایش را سیاه کرد و لبهایش را با رنگ بلوزش ست کرد.خیسی گلویش را پنهان کرد و بی تفاوت نگاهی به اطراف انداخت.

خداحافظی آرام گفت و راهش را کشید و رفت...

.

.

.

سالها بعد به آرامی رفتنش بازگشت.

هنوز می دانست هیچ کس چشم به راهش نیست.

سردی آغازین سلام تمام روحش را سوزاند.

با این حال می دانست باید باز گردد.

باید بماند!

تقدیم شده توسط نیلوفر در شنبه بیست و چهارم مرداد 1388 ساعت 1:24 موضوع | لینک ثابت

به شرق نگاه کن !

به شرق نگاه کن که چشمان تو هر صبح از شرق غروب می کند و هر شب از غرب بر می خیزد.به شرق نگاه کن که دستان تو بر آمده از آنند.به شرق نگاه کن که نگاه من محو تو به شرق خیره مانده!

به شرق نگاه کن که شرق حالا تمام امید من است.

به شرق ...

به شب نگاه کن!

به شب نگاه کن که رویای تو هر شب مرا با خود به دیار عاشقترینان می برد.به شب نگاه کن که رنگ گیسوی تو الهام گرفته از شب است.به شب نگاه کن که شب جان از من می گیرد و به نگاه تو جان می بخشد.

به شب نگاه کن حالا که شب است.

به شب...

به من نگاه کن!

به من نگاه کن که تو را ندیده چگونه دلباخته ام.به من نگاه کن که در کنار تو چگونه دلتنگ تو شده ام.به من نگاه کن که بی تو چگونه ططاقت می آورم و نبودنت را به مرگ ننشسته ام.به من نگاه کن که چنان محو تو شده ام که گاه خالی می شوم از خود.

به من نگاه کن که من گاهی فقط تو می شوم.

به من نگاه کن!

به من ...

تقدیم شده توسط نیلوفر در شنبه هفدهم مرداد 1388 ساعت 0:38 موضوع | لینک ثابت

دلتنگ شده بود.

زانو به بغل گرفته بود و در آیینه ی دلش به دنبال دخترکی می گشت که سال ها پیش او را گم کرده بود.

زانو به بغل گرفته بود و گویی دل ِ تنگش را تنگ می فشرد.

زانو به بغل گرفته بود و لبخندش به امید روزهای آینده بر گوشه ی لبش خشکیده بود و می اندیشید به لبخندی که فاصله ها را بر می داشت.

دلتنگ شده بود و زانو به بغل گرفته بود و آوای سازی آشنا مدهوشش کرده بود و او بود و نبود!

دلتنگ شده بود و گویی گوشه ای از دلتنگیش کنج گلویش خانه کرده بود و قصد ترکش را نداشت.

دل ِ تنگش رسوا شده بود.دیگر قرارش را داشت از دست می داد. در آ یینه ی دلش دخترک را شنید که فریاد می کشید و رسواییش را لب به اعتراف گشوده بود. در آیینه ی دلش زنی را دید که چشمانش را ذبح می کرد.در آیینه ی دلش دستانی را دید که برای گرم شدن خود را در آتش افکنده بودند.

در آیینه ی دلش  دلش را دید که بی صدا او را می خواند تا مبادا صدایش او را آشفته کند.

در آیینه ی دلش او را دید!

او را دید و بی تاب شد.

او را دید و مجنون شد.

او را دید و ...

                            غرق تمنا شد دلش...

تقدیم شده توسط نیلوفر در پنجشنبه هشتم مرداد 1388 ساعت 20:0 موضوع | لینک ثابت

تو را صبا و مرا آب دیده شد غماز

ور نه عاشق و معشوق رازدارانند

با صدای خاص خودش ‌‌‌‌‌با همه ی آن اوج ها و فرودهایی که جز او هیچ کس نمی تواند مثنوی که نه گویی قصه ی حماسه ی عشق را می خواند.

طاقت می آورم.ضرب آهنگ تند قلبم را ناشنیده به حرف هایش گوش می دهم.آرام و نا آرامم.همه ی افراد جمع هم حالت مرا دارند.محو حرفهای او هستند و او می گوید و می گوید و وری می گوید که گویی عشق را در ذره ذره ی عنصر حرفهایش می گنجاند و به خورد جانت می دهد.

می دانم نیستی.نیستی ات از نبودنت نیست.از نخواستنت است.تو اما نمی دانی!

آوای نی که با حرف هایش با هر واژه اش عشق بازی می کند طاقتم را طاق می کند.چشم هایم دیگر تحمل کشیدن این بار امانت را ندارند.هر چند نیستی اما قطره قطره ی جانم را به پایت می ریزم.

دل نیست میان سینه ی ما

فرشی است افتاده بر زمینت

او اشک هایم را که می بیند روی می گرداند و من لبخند محوش را باز از میان حرفهایش و شعرهایش و فراز و فرودهایش می شنوم و ...

آرامم.می خواهم اینی آرامش را به تو بدهم.آرامشی که امیدوارم اینبار ببینی اش.

آرام باش.به حرمت تک تک واژه های عاشقانه...

"دل آهن است امشب

     آهنرباست دلبر!"

تقدیم شده توسط نیلوفر در جمعه دوم مرداد 1388 ساعت 11:33 موضوع | لینک ثابت